Tadeusz Dalbor

Tadeusz Maksymilian Dalbor (15 października 1889-1981) był polskim dyplomatą i doktorem historii. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie, a następnie dokończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1919 roku uzyskał tam doktorat z historii. Przed podjęciem pracy w służbie zagranicznej był urzędnikiem i referentem w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

W 1920 roku rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Pełnił funkcje konsularne w Chicago i Montrealu, a następnie pracował w Poselstwie RP w Waszyngtonie i Berlinie oraz w Ambasadzie RP w Paryżu. Był także konsulem generalnym i kierownikiem Konsulatu Generalnego RP we Frankfurcie nad Menem. W 1924 roku uczestniczył z ramienia MSZ w konferencji dotyczącej wymiany więźniów politycznych między Polską a ZSRR. Od 1932 roku należał do Klubu Urzędników Polskiej Służby Zagranicznej. W 1920 roku ożenił się z Romaną z Kwiatkowskich. Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Na podstawie artykułu „Tadeusz Dalbor” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.