Marceli Landsberg

Marceli Landsberg urodził się 28 marca 1890 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Był lekarzem specjalizującym się w chorobach wewnętrznych i zakaźnych. Jego matka była córką tomaszowskiego fabrykanta Hilela, zwanego też Hilarym, Landsberga. Landsberg uczęszczał do Gimnazjum Realnego w Piotrkowie Trybunalskim, a po relegowaniu za udział w strajku szkolnym ukończył szkołę średnią w Odessie. Studiował medycynę w Berlinie i Fryburgu, gdzie w 1913 roku uzyskał doktorat. Podczas I wojny światowej służył jako lekarz polowy w armii carskiej.

Po wojnie pracował w warszawskich placówkach medycznych, między innymi w 2. Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego i szpitalu na Czystem. W czasie II wojny światowej pracował we Lwowie, a następnie w szpitalu getta warszawskiego, prowadząc także tajne szkolenia medyczne. Po ucieczce z getta ukrywał się i działał w konspiracji. Po wojnie osiedlił się w Łodzi, gdzie objął kierownictwo Kliniki Chorób Zakaźnych Akademii Medycznej. W 1951 roku został profesorem nadzwyczajnym. Opublikował ponad 50 prac naukowych. Zmarł 25 czerwca 1951 roku w Łodzi.

Na podstawie artykułu „Marceli Landsberg” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.