Jan Albrecht

Jan Albrecht (1872-1929) był polskim duchownym katolickim i politykiem chadeckim, kanonikiem, proboszczem, działaczem społecznym oraz publicystą. Urodził się w Tomaszowie Mazowieckim, w rodzinie Franciszka i Pelagii z Lipkowskich. Po ukończeniu gimnazjum w Piotrkowie kształcił się w warszawskim seminarium duchownym, a święcenia kapłańskie przyjął w 1897 roku. Pracował jako wikary w Złakowie Kościelnym i Zgierzu, a od 1899 roku był proboszczem w Łodzi.

W 1905 roku założył Stowarzyszenie Robotników Chrześcijańskich, któremu później patronował w Łodzi, a następnie w całym kraju. W 1917 roku uzyskał mandat radnego miejskiego w Łodzi. Od 1919 roku pełnił funkcję sekretarza archidiecezji warszawskiej do spraw społecznych oraz rektora kościoła św. Marcina w Warszawie. Był członkiem władz chadecji, a w latach 1922-1929 zasiadał w Senacie i uczestniczył w pracach kilku komisji. W 1928 roku ponownie został senatorem i reprezentował Polskę na kongresie katolickich stowarzyszeń robotniczych w Kolonii. Publikował w „Pracowniku Polskim”. Zmarł w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Jan Albrecht (duchowny)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.