Jadwiga Szustrowa

Jadwiga Szustrowa, właściwie Szuster ze Strzeleckich, urodziła się 4 marca 1890 roku w Tomaszowie Mazowieckim. Studiowała medycynę w Krakowie, a od 1910 roku w Genewie, gdzie w 1917 uzyskała dyplom lekarza. Na początku lat 20. nostryfikowała go na Uniwersytecie Poznańskim, po czym pracowała w Radomsku i Porębie. W 1923 roku zamieszkała w Łodzi. Organizowała tam przychodnie przeciwgruźlicze dla dzieci, pracowała jako lekarka szkolna i wraz z mężem była pomysłodawczynią sanatorium dla dzieci w Tuszynku.

W 1940 roku została wysiedlona z rodziną do Piotrkowa Trybunalskiego. W 1944 roku aresztowało ją Gestapo i osadzono w obozie Ravensbrück; uwolniono ją w kwietniu 1945 dzięki akcji Międzynarodowego, Szwedzkiego i Duńskiego Czerwonego Krzyża. Po wojnie wróciła do Łodzi i ponownie zajęła się walką z gruźlicą. Była inicjatorką Społecznego Komitetu do Walki z Gruźlicą, kierowała Wojewódzką Przychodnią Przeciwgruźliczą dla miasta Łodzi oraz pełniła funkcje w Polskim Towarzystwie Ftyzjatrycznym. Zmarła 14 maja 1961 roku w Łodzi.

Na podstawie artykułu „Jadwiga Szustrowa” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.