Emanuel Mink

Emanuel Mink, ps. Mundek, urodził się 23 kwietnia 1910 roku w Tomaszowie Mazowieckim, w zasymilowanej rodzinie polskich Żydów. Od 1928 roku należał do Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, a od 1930 roku do Komunistycznej Partii Polski. W 1931 roku został skazany na cztery lata więzienia. Po odbyciu kary wyemigrował do Belgii. Uczestniczył w hiszpańskiej wojnie domowej, walczył w obronie Madrytu i dowodził kompanią żydowską im. Naftalego Botwina w XIII Brygadzie Międzynarodowej im. Jarosława Dąbrowskiego. Był dwukrotnie ciężko ranny, a po walkach nad Ebro odbudował kompanię i ponownie objął jej dowództwo.

Po internowaniu we Francji dołączył do Imigranckiej Siły Roboczej. W 1941 roku został aresztowany w Paryżu, deportowany do Auschwitz i otrzymał numer obozowy 28413. Należał tam do obozowego ruchu oporu. Następnie przebywał w obozie Natzweiler-Struthof, gdzie doczekał wyzwolenia w 1945 roku. Po wojnie działał we Francuskiej Partii Komunistycznej, a w 1950 roku wrócił do Polski. Pracował jako inspektor sanitarny i należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1969 roku wyemigrował do Francji. Zmarł 29 marca 2008 roku w 12. dzielnicy Paryża.

Na podstawie artykułu „Emanuel Mink” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.