Artur Lamecki

Artur Lamecki (15 kwietnia 1899 - kwiecień 1940) był kapitanem piechoty Wojska Polskiego. Urodził się w Tomaszowie Mazowieckim, gdzie działał w Polskiej Organizacji Wojskowej; w listopadzie 1918 roku dowodził tam niewielkim oddziałem żandarmerii. Pod koniec 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Służył między innymi w 14. pułku piechoty, z którym był związany przez większą część służby międzywojennej. W 1919 roku walczył na froncie czeskim i ukraińskim, a następnie ukończył kurs w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty. W kolejnych latach pełnił funkcje dowódcze i zajmował się Przysposobieniem Wojskowym.

W 1938 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do pułku „Sarny”. W 1939 roku pełnił funkcję komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego w Kostopolu. Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli i był przetrzymywany w obozie kozielskim. Wiosną 1940 roku został zamordowany w Katyniu. W 2007 roku pośmiertnie awansowano go do stopnia majora. Był odznaczony między innymi Medalem Niepodległości.

Na podstawie artykułu „Artur Lamecki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.