Anzelm Iwanik

Anzelm Karol Iwanik, polski matematyk, urodził się 21 kwietnia 1946 roku w Tomaszowie Mazowieckim, gdzie ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Dąbrowskiego. W 1963 roku rozpoczął studia na Wydziale Elektroniki Politechniki Wrocławskiej, a w 1969 uzyskał tytuł magistra inżyniera elektroniki. Równolegle studiował matematykę na Uniwersytecie Wrocławskim. W 1972 roku rozpoczął pracę w Instytucie Matematyki Politechniki Wrocławskiej. Doktorat uzyskał w 1974 roku, habilitację w 1978, a tytuły profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego odpowiednio w 1990 i 1996 roku.

Zajmował się analizą funkcjonalną, dynamiką topologiczną, teorią spektralną i ergodyczną. Był autorem 60 prac publikowanych w czasopismach matematycznych oraz członkiem redakcji „Colloquium Mathematicum”. Współpracował z uczelniami w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Korei Południowej i Francji. Prowadził działalność dydaktyczną; w 1977 roku wygrał konkurs na najlepszego dydaktyka organizowany przez studentów Wydziału Podstawowych Problemów Techniki. Był promotorem czterech doktorów. Zmarł 28 września 1998 roku we Wrocławiu. Był ojcem czworga dzieci; jego syn Jan również został matematykiem.

Na podstawie artykułu „Anzelm Iwanik” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.